Over kussen en patatten

Posted on

Om kwart na 8 verschijnen we fris en zoutloos aan het ontbijt, een nachtje in ons eigen bed deed wel deugd. Oorspronkelijk plan: half 9 vertrekken. Maar in Bolivia zit het tijdsmanagement niet zo strak, om half 10 zit iedereen vol enthousiasme in de jeeps. Want vandaag gaan we iets doen waar iedereen al een tijdje naar uitkijkt: dorpjes bezoeken.

Optimistisch als we zijn, vragen we Hernan om de bash (= een soort regenjas voor de jeep) niet over de jeep te doen. Het zou een spetterende rit worden. Iets te spetterend, zo blijkt, de bash gaat toch weer over de jeep. Volgens Geert en Paul zou het uitzicht geweldig mooi zijn, spijtig genoeg kunnen we enkel Paul en Fabio’s lichamen bewonderen. Alles is totaal veilig maar de jongens willen stoer doen en uit de jeep hangen, stoerheid + 1, uitzicht -9.  Met enige vertraging arriveren we in Urmiri waar we er lustig op los kussen, Luz denkt dat ze heel het dorp al heeft gekust ondertussen. Samen met de dorpelingen wonen we een viering bij. Aquilino en Crezencio verschijnen mooi gekleed vooraan  in de kerk. Ze leiden de viering in  het Quechua, waarna Hernan vertaalt naar het Spaans, waarna Rebeca vertaalt naar het Nederlands. We zijn hen beiden hier zeer dankbaar voor, tolk skills +2. We beseffen dat als we hier geboren waren dat we allang moeder waren, voor ons zit er een meisje van circa 14 met het schattigste kindje ooit op haar schoot. Opvallend is dat alles in het Quechua wordt gezongen en we verbreden onze taalkennis weer een beetje, taalvaardigheid + 1. Onze kleine bijdrage voor de gemeenschap betreft enkele Bolivianos en een zak appels. De hoeden van de vrouwen doen dienst als appelzak. Na de viering gaan we allemaal naar buiten voor een kleine fotosessie en een warme drank die naar maïs smaakt, we worden hartelijk bedankt en een 2de kusronde wordt ingezet.

Zoals we al zeiden is het tijdsmanagement hier niet het sterkste punt, punctualiteit -4. Tegen 2 uur beginnen we onze 3de kusronde van de dag, ditmaal in Marcavi. De dorpelingen spreiden een doek uit en gooien er elk wat eten op. Er zijn verschillende soorten aardappelen, waaronder pikante en gevriesdroogde (chuños), maïs en boontjes. Aangemoedigd door de strijdkreet van Hernan ‘Attack!’ vallen we aan. Niet veel later zitten onze buikjes vol zetmeel en maken we gebruik van ‘el baño del inca’ (aka pipi in de vrije natuur met prachtig uitzicht), speciale ervaringen +1. Daarna worden we uitgenodigd voor een verbroedering, we doen een namenrondje, Spaans +1, terwijl het buiten zeer hard begint te regenen. De vrouwen tonen ons hoe ze a.d.h.v. een tol lamawol spinnen. De mensen die vaardig genoeg zijn, mogen blijven. Resultaat: we vertrekken allemaal terug naar huis. Onderweg bezichtigen we onze eerste waterval, die gevormd is door het regenwater.

Eenmaal terug in El Molino verheugt iedereen zich op een rustige avond. Dit is buiten Mia gerekend, oorspronkelijk wilde ze ons de machines laten zien, een uur later praten we echter over hoe een vrouw ooit per ongeluk in brand werd gestoken en hoe ze op El Molino verzorgd werd. We eindigen de avond rustig met spelletjes en gaan slapen.

Franckx en de Rijke

      

Please follow and like us: