Handen uit de mouwen

Posted on

Buenos dias amigos

Eindelijk kunnen uitslapen! We konden/mochten om 8.30 u opstaan om zoals elke ochtend te genieten van een lekker ontbijt. Om 10 u spraken we af onder de bel. Uiteindelijk pasten we ons aan aan het Boliviaanse uur en stapten we in de jeeps om 10.30 u. Een woelige rit en een duwtje in de rug voor de jeep later kwamen we aan in de kleine pueblo (dorpje) van Cayara om 11.23 u. Tijd voor de eerste kusronde.

Bekomen van de vele natte, naar coca ruikende kussen en knuffels was het tijd voor het middageten.  Een man en vrouw kapten een kom bonen en aardappelen uit, dit was ons niet onbekend. De echte verrassing was de naar niets ruikende kaas, die zoals we later vernamen niet gespoeld was met gekookt water. In combinatie met de pikante salsa was dit een culinaire hoogvlieger.

Na het eten werden we in twee groepen verdeeld. Wat voor de ene groep het hoofdmaal was, bleek voor de groep die nog een eindje verder trok naar Pampoyo slechts een voorgerechtje te zijn. Alsof die scheiding niet genoeg was, werden beide nog eens onderling opgesplitst. In Cayara maakten de groepjes van Eva D.W. & Claudia,  Rebeca & Beau & Hannah, Charlotte & Hélene & Gerarda & Agnes zich nuttig door de inwoners een handje te helpen. Zo kreeg het eerste groepje de belangrijke taak aardappelen te kuisen en in te laden in een vrachtwagen. Voor Eva D.W. en Claudia leverde dit een spannend denkbeeldig avontuur op.

Het tweede groepje, de bloemenplukkers, stockeerden de bloemen voor carnaval. De bloemen werden sterk verdedigd door een kolonie rode mieren. Beau draagt hiervan de traumatische gevolgen. Ook de onzichtbare, roepende vrouw in het maïsveld werd haar te veel. Dit alles was niet ten koste van haar capaciteit en vooral dapperheid om over de rioolbuis te springen ondanks een verzwikte enkel. Bij de derde groep verliep alles van een leien dakje tijdens het bonen plukken. Charlotte kreeg hulp van een felgroene kikker. Jammer genoeg veranderde deze niet in haar ware prins. 

De groepjes in Pampoyo staken ook de handen uit de mouwen, maar eerst werden we vertroeteld door de inwoners. Het begon met een plechtige ontvangstceremonie waarbij we vrolijk werden versierd met slingers en confetti. Soukaina en Lise ondergingen zelfs een metamorfose naar echte Cholitas en deden een energieke dans met Dionysia, de promotora (= verantwoordelijke van een dorp die kennis, opgedaan bij Mia in El Molino, doorgeeft aan de inwoners).

Een Boliviaanse versie van de stoelendans kwam er ook aan te pas waarbij de man van de promotora de rol als hippe DJ op zich nam. Het groepje van Eva D & Geert & Luz hebben een wandeling kunnen maken, helaas zonder meer praktisch nut. Tess & Inge & Lise gingen mee met hun persoonlijke gids en kregen de eer het onkruid te mogen wieden en de ajuinen te oogsten. Dit gebeurde niet zonder enige sceptische blikken wanneer ze zich insmeerden met factor 50 of + zonnecrème om een uurtje op het veld te werken. Het team Jolien & Soukaina beleefden een angstaanjagend moment door een losgeslagen ‘ADHD’-hond. Het laatste team, Ellen & Paul & Fabio, moest aardappelen oogsten. Dit was niet evident voor Ellen die hierbij goed haar mannetje moest staan. Na onze kleine en korte bijdrage sloten we ons bezoek aan Pampoyo af met een heerlijke maaltijd, voor ons klaargemaakt door de promotora.

‘s Avonds bij Mia zagen we Silke, Ella, Katrien, Lieve en Ann terug, die een zalig rustdagje achter de rug hadden. Na een snelle hap werden we door Padre Carlos verwacht in de kerk voor de wekelijkse mis.

Eva D.W. en Fabio

      

Please follow and like us: