Sportdag*

Posted on

Op Boliviaanse wijze starten we de dag: onze vooropgezette plannen worden overboord gegooid en maken plaats voor een totaal nieuw dagprogramma. Geen lama-inzegening op de campo omdat er geen nuchtere chauffeurs te vinden zijn in deze carnavalstijden, wel een heuse sportdag.

Na het verbranden van ons toiletpapier – de riolering hier kan geen papier aan – gaan we op pad om de omgeving van El Molino te verkennen. We gaan voor avontuur en klimmen en klauteren door het ruige landschap. Tussen de rood-bruine indrukwekkende rotspartijen door, piept er meer groen uit dan we van de vorige edities in oktober-november gewoon zijn. Het is immers een uitzonderlijk regenseizoen. Sinds 1983 heeft het niet meer zo hard geregend, quasi elke namiddag maakt de felle zon plaats voor buien die ´s nachts nog heviger doorgaan. We wandelen tot we de oude Russische fabriek in de verte zien, die via een chemisch proces het zilver uit de ertsen filterde en daardoor de rivier nog voor lange tijd vervuild achterlaat. We steken de rivier over via het bruggetje met irrigatiekanaal en keren terug na stevig klauterwerk via de hangbrug achter Mia’s velden.

   

Na weer verwend te zijn door de keukenvrouwen die op Vlaamse en grootmoeders wijze leerden koken, gaan we op zoek naar vervoer voor een plons in de warmwaterbaden van Tarapaya. We halen alle middelen boven om een lift vast te krijgen op de hoofdweg (de blondines worden ingezet, Fabio verstopt zich) en zijn meer dan tevreden met de luxebus die ons voor een zacht prijsje naar het zwembad brengt. Daar overwinnen we al snel onze gêne voor de tientallen starende Bolivianen die ook niet weten wat hen overkomt. Na een potje tienbal en volleybal, vermoeiend voor de kleinsten onder ons die de bodem net niet kunnen raken, wagen we ons in de grote buisglijbaan. Ons eerste treintje onder luid gelach en gegil, blijkt ook ons laatste te zijn. Er wordt ons duidelijk gemaakt dat dit niet gewenst is, vermoedelijk heeft de infrastructuur zijn beperkingen. We worden door enkele Bolivianen uitgedaagd voor een volleybalstrijd, waarbij wij onze hevigste kant laten zien. Fabio schaart zich bij de mannen, waar hij – dubbel zo groot – de sterspeler wordt en nadien bijna door hen geadopteerd wordt. Desalniettemin winnen, uiteraard, de vrouwen (toegegeven, we waren licht in de meerderheid).

 

“Bolivianen zijn echt zalig”, aldus Eva D. Eerst krijgen we carnavalssnoepjes van een nieuwsgierige voorbijgangster, dan haalt een zwembadtoeschouwer gewillig zijn verbanddoos voor Katriens kapotte tenen, en nadien regelt ons groepje fans met veel inspanningen vervoer terug naar El Molino. Na een aantal groepsfoto’s en een Boliviaanse fotoshoot met Silke, nemen we uitgebreid afscheid. Vandaag is weer maar eens bewezen welk topteam we mee hebben!

Onze sportdag blijkt zijn tol te eisen en slechts enkele fanatiekelingen blijven na het eten nog na voor de dagelijkse, vaak hevige, gezelschapsspelletjes.

Buenas noches,

Tess en Katrien

* Maar nog ALTIJD zonder voetbal…

   

Please follow and like us: