Project











Het Project

Reeds jaren zet Ursulinen Mechelen (UM) zich in voor de financiële steun van het project El Molino, Bolivië. In de buurt van de stad Potosí werd door de Vlaamse Mia Meermans meer dan 50 jaar geleden een vormingscentrum opgericht, waar de plaatselijke indiaanse bevolking gestimuleerd en ondersteund wordt om zich verder te ontwikkelen en meer welvaart op te bouwen.

De basiswerking van El Molino bestaat uit vorming, zowel praktisch als religieus. Alfabetisering, catechese, rechten van de vrouw, weven, naaien, breien en koken, landbouwonderricht, … een greep uit het grote pakket. Het centrum kan daarvoor de groepen onderdak geven. Verder is er ook nog het hospitaaltje waar Merie als verpleegster haar stek heeft. Daarnaast wordt elk jaar, in overleg met de plaatselijke gemeenschap, een nieuw project uitgekozen om de dringendste noden te lenigen. Er werd met de hand 65 kilometer berijdbare weg aangelegd om het hele jaar door de dorpen per 4X4 te kunnen bereiken. Om de watervoorziening te verzekeren in het droge seizoen werden 15 kilometer irrigatiekanalen aangelegd en collectoren gebouwd om het regenwater van het regenseizoen te bewaren. Om te koken werden zonnekokers geïmporteerd om de zon te benutten in plaats van het schaarse hout. In de dorpjes kwamen er wc’s en douches. De houten ploegen die het slechts één jaar volhielden werden vervangen door metalen. Er werden 350 serres gebouwd om groenten te kweken in deze barre weersomstandigheden. Zaaigoed werd gezamenlijk aangekocht om betere prijzen te onderhandelen. Er kwamen dorsvloeren, graanmolens en schuurtjes om de oogst in te bewaren. Een kippenproject werd in 2014 gesteund door UM. Het kweken van lama’s en schapen werd verbeterd door selectie en kunstmatige inseminatie. Er worden in het atelier van El Molino spinnewieltjes gebouwd die de vrouwen zullen toelaten vijf maal meer te spinnen dan nu het geval is. Er zijn machines voor het gelijkmatig vermengen en kaarden van de wol geplaatst. Enkele dorpen weven stoffen voor een Chileense modeontwerpster. Alles staat in het teken van het verbeteren van de levenskwaliteit van de plattelandsbevolking. Maar die heeft het nog steeds erg moeilijk want de natuur is er hard. Daarom gaan nog steeds veel jonge mannen hun geluk zoeken in de oude zilvermijn van Potosi, waar hun levensverwachting met tientallen jaren wordt ingekor.

Uit de laatste kerstbrief van Mia:

De lama is het dier van de hoogte en het erfgoed van de voorouders. De lama’s hebben sinds eeuwen gezorgd voor het levensonderhoud van de mens. De kleding, de voorraadzakken, de dekens, zelfs dekking van de woning ... alles werd gemaakt uit lamawol. De lama’s waren het

vervoermiddel, de lama is hun heilig offerdier. En nu?...alles kan men op de markt kopen. De lama’s hebben bijlange niet meer dezelfde noodzakelijke rol als vroeger. De wol wordt niet meer gebruikt en stapelt zich op. Er is geen inkomen meer voor de familie. Een dringend probleem. Een antwoord hiervoor komt uit Europa. Uit vele landen komt de vraag naar natuurvezels ... natuurlijke lama breiwol. Hiervoor zijn we een nieuw project begonnen met de families van de lamahouders. De lama vezels moeten een handelswaarde krijgen. We hebben reeds de nodige machines om de wol te wassen, te kammen, te ontdoen van de haren(die maken dat de lamawol steekt). We kunnen de wol mengen om éénzelfde tint te bekomen. De vrouwen leren spinnen met electrische spinnewieltjes. Het project beantwoordt aan de eisen van ecologie en handel. Op deze manier herleven de lama’s en vooral de families. Er klinkt toekomstmuziek op de Altiplano.